این روز ها آمدن یک آلبوم موسیقی انقدر حیاتی بود در جامعه ی فرهنگی ایران که انقلاب اسلامی ! مردمی مصر در خاورمیانه..خیل عظیم کارهای بی هویت و سطحی ویترین بار فروشگاه های موسیقی را در نبود یک البوم خوب پر کرده است.البوم شب جدایی از این حیث غنیمت بزرگی ست که باید قدرش را بدانیم و تمام نشده خریداری ش کنیم اما  نباید منتظر اثری نو و خلاق باشیم..در جامعه ی که روز به روز سطح و پویایی فرهنگی مردم کمتر  می شود..تئاتر های عام پسند  و فیلم های سینمایی گیشه ای به وفور یافت می شود.  خلاقیت هنرمندان هم سوخت می رود..اگر هم خیلی دل سوخته ی مردم کشور و فرهنگ غنی شان باشند، هنرمندان ...البومی می دهند روخوانی اثرهای جاودان قدیمی و تجدید خاطره نواهای پدر بزرگ مادر بزرگ ها ..البوم شب جدایی از این نظر ضعف بزرگی به حساب می اید در روزگاری که اثری خلاقانه و منحصر فرد در اجرا و فرم و ملودی در بازار موسیقی ایران مانند پدید امدن استعدادی مثل شجریان است در اواز..غیرممکن! اما چه کنیم که باید دل خوش باشیم از شنیدن اوا های قدیمی و خوش بودن از شنیده های دهه های گذشته...اما شب جدایی  تا این حد هم ضعیف نیست و شنیدن همان شنیده های قدیم نیست..با کارهای در این سبک تقاوتی دارد از نوع اصلاحاتی و اصول گرایی..از زمین تا به هوا..از جمهوری تا دیکتاتوری ..در حالی که فضای دو سه دهه گذشته را دارد اما گویی برای اینده ساخته و پرداخته شده..اوازی شسته رفته و تصانیفی دل نواز ...صدایی متفاوت و اشعاری شنیدنی..برای تمجید و انتقاد از شب جدایی همین بس که باید شنیدش و شنیدنش تا هضم ش کرد..و وقتی غرق در موسقی دهه ی دور شدی ان زمان است که می خوانی


آتشی در سینه دارم جاودانی ..عمر من مرگی ست نامش زندگانی ..